اثری که هم اینک در معرفی آن سخن میرود، خاطرات زنده یاد حاج احمد قدیریان را در خویش دارد. این مجموعه به اهتمام محمدرضا سرابندی تدوین شده و مرکز اسناد انقلاب اسلامی، به انتشار آن همت گماشته است. در بادی سخن، نظری کوتاه به حیات راوی مفید مینماید جوان آنلاین: اثری که هم اینک در معرفی آن سخن میرود، خاطرات زنده یاد حاج احمد قدیریان را در خویش دارد. این مجموعه به اهتمام محمدرضا سرابندی تدوین شده و مرکز اسناد انقلاب اسلامی، به انتشار آن همت گماشته است. در بادی سخن، نظری کوتاه به حیات راوی مفید مینماید. وی به سال ۱۳۱۳ در محلهپاچنار تهران متولد شد. در سنین نوجوانی با شهید حاج صادق امانی آشنا شد و از طریق فدائیان اسلام، در جریان فعالیتهای سیاسی قرار گرفت؛ اما مبارزات سازمانیافتهخود را در هیئتهای مؤتلفهاسلامی شروع کرد. فعالیت ایشان در چاپ و توزیع اعلامیههای حضرت امام، موجب شد که حدود ۱۷ بار به ساواک و شهربانی احضار شود! پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در سمت معاون اجرایی دادستانی و به همراه شهید لاجوردی، نقش مؤثری در برخورد با گروهکهای معاند و ضدانقلاب ایفا کرد. ایشان علاوه بر این مسئولیت، وظایف خطیر دیگری را نیز عهدهدار شده و در واقع هرجا که نظام اسلامی به وی احتیاج داشت، حاضر میشد. کمیتهامداد امام، اعزام نیرو به جبهههای نبرد حق علیه باطل، مدیریت کل و مشاور وزیر سپاه، بازرسی بنیاد شهید، بازرسی و حراست وزارت بازرگانی، حراست بنیاد مستضعفان و جانبازان، تأمین امنیت زندان اوین و دادستانی انقلاب مرکز، نظارت و کنترل اسلحه و مهمات در کشور، فعالیتهای فرهنگی و... از عرصههای مهم حضور ایشان بوده است. سردار حاج احمد قدیریان، سرانجام پس از عمری مجاهدت در راه پیروزی و تحقق آرمانهای انقلاب اسلامی، در ۲۷ خرداد ۱۳۹۱ به سوی معبود پر کشید. در بخشی از «خاطرات حاج احمد قدیریان» چنین میخوانیم:
«در ماههای آغازین جنگ، توطئه بنیصدر همراه با منافقین به اوج خود رسیده بود. ترور مردم حزباللهی و طرفداران نظام، سرلوحه برنامههای آنان بود. به خانههای مردم حزباللهی حمله و در مقابل زن و بچهاش، فرد را به رگبار گلوله میبستند و شهید میکردند. هدف آنان در این مرحله، ایجاد وحشت در بین مردم بود... بعد از برنامه۳۰ خرداد، در جلسهای که مسعود رجوی خائن، موسی خیابانی، ابریشمچی و کتیرایی جلسه داشتند و بعضی دیگر از سران این گروهک منافق، آنها به اینجا رسیدند که برای اینکه بتوانند خود را درسطح جامعه، در سطح مجامع داخلی و یک مقداری هم نهادهای خارجی جا بیاندازند، دست به ترور افراد بزنند که به این وسیله، بتوانند خودشان را به مردم معرفی بکنند. البته اینها خیلی تلاش کردند و دست به دزدیها و خیانتهای گوناگون زدند، که بتوانند یک مقدار اثاث و اموال و چیزهایی که بتوانند به درد خانوادهها بخورد، جمع آوری کردند. دزدیدن از وزارت بازرگانی - که اصلاً ساختمان وزارت بازرگانی را اینها در اختیار گرفته بودند- یکی از این موارد بود. از بنیاد پهلوی سابق، اینها یک مقدار اثاث جور کردند؛ بعد آنها را دادند به مردم پایین شهر، که بتوانند از این طریق مردم را جذب بکنند و در سال ۶۰ این جریان برعکس شد. مردم اینها را شناختند، لذا به سیستم و حرکت اینها و طرحی که داشتند، جواب ندادند و لذا اینها بهدنبال این افتادند که سران را بزنند و افراد حزباللهی را شناسایی بکنند و اینها را ترور انجام بدهند....»