رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام ۲۰ فروردین‌ماه امسال نوشتند: به همسایگان جنوبی ایران می‌گوییم شما در حال دیدن یک معجزه هستید. آیت‌الله جوادی‌آملی اخیراً فرمودند: «هیچ‌گاه فکر می‌کردیم روزی برسد که ما دو ابرقدرت را مچاله کنیم؟ هیچ فکر می‌کردیم؟ دنیا فکر می‌کرد؟ خود آنها فکر می‌کردند؟ به جایی رسیدیم که دو ابرقدرت حمله کردند و جامانده، این معجزه نیست؟ حتماً معجزه این است که یک سنگ حرف بزند؟»
شاید در نگاه اولیه و توأم با انتقاد، ادعای معجزه را توهم بدانیم و القای خودستایی از آن استنباط شود، اما باید برای فهم آن استدلال کرد. برای فهم معجزه‌گون بودن صحنه نبرد سه شرط یا سه پیش‌نیاز لازم است. اول اینکه بر تاریخ معاصر ایران اشراف داشته باشیم. بدون اشراف بر تاریخ ایران معاصر، ارزش‌گذاری بر انقلاب اسلامی و نتایج این جنگ مشکل خواهد بود. چون آن تجربه تلخ و تحقیر ایرانیان، تجزیه چندباره کشور، قرارداد‌های استعماری، اشغال چندباره، کاپیتولاسیون و کودتا با انقلاب اسلامی تمام شد. گذشت آن روزی که ایران وجه‌المصالحه قدرت‌های بزرگ قرار می‌گرفت.
شرط دوم این است که ما در چه شرایطی قرار داشتیم که به ما حمله شد؟ این را باید خوب بفهمیم. ایران با تحریم‌های حداکثری، محاصره اقتصادی، تورم بالا، نارضایتی اقتصادی، تحریم تسلیحاتی و صرفاً با تکیه دفاعی بر سلاح بومی، مورد حمله قرار گرفت. کدام کشور می‌تواند با این پنج شرط بجنگد؟ کدام کشور جهان سومی را می‌شناسید که دو غول فناوری اول نظامی جهان را با سلاح بومی سر جای خود بنشاند؟ سوم اینکه نباید خسارت جنگ را در معادله پیروزی-شکست معنا کرد. ماهیت جنگ خسارت‌آوری است. اما پیروزی برای مهاجم، رسیدن به اهداف اعلانی و برای کشور مورد تجاوز قرار گرفته، ناکام گذاشتن مهاجم است؛ بنابراین اولین عنصر معجزه‌گون ایستادن مقابل غول‌های فناوری نظامی دنیا با آن شرایط تحریم اقتصادی، تورمی و نارضایتی است.
دومین عنصر معجزه‌گون این است که ایران تحت تحریم و فشار توانسته است با همت خود و بدون اتکا به دیگران شش هدف دشمنان از شروع جنگ را از آنان بگیرد و در بایگانی قرار دهد و یک هدف جدید جنگی را رونمایی کند. شش هدف عبارتند از ١- فروپاشی٢-تسلیم ٣- تجزیه ۴- مدل ونزوئلا ۵-نابودی صنعت موشکی و ۶- نابودی صنعت هسته‌ای که ایران اینها را به ناکامی کشاند و از ژئوپلیتیک به عنوان سلاح استفاده کرد (تنگه هرمز) جغرافیا را تبدیل به سلاح کردیم و سوخت جهان را مدیریت و انتخابات امریکا را -به اذعان صریح خود مسئولان امریکایی- سامان دادیم. این معجزه نیست؟ آیا اکنون باز شدن تنگه هرمز مسئله اصلی منازعه نیست؟ این جز اهداف اعلانی و اولویت جنگ بود؟
بعد سوم معجزه، مردمی هستند که با سرمای اسفند ۱۴۰۴ به میدان آمدند، گرمای تابستان را تحمل کردند و اکنون دوباره با سرما در وسط خیابان هستند. معجزه مستتر در این جماعت این است که این مردم اولین طبقه‌ای هستند که فشار اقتصادی بر گرده آنان است، یعنی آسیب‌پذیران در صف اول دفاع از کشور و جمهوری اسلامی هستند و قاعده کوخ‌نشینان همچنان معتبر است. اما مرفهین یا به تعبیر امام مرفهین بی‌درد در این سرما و گرما به دنبال لذت بردن از مواهب حیات هستند.
سطح چهارم معجزه این است که دشمن مجهز به پیشرفته‌ترین بمب‌ها و هواپیماها، از نابودی سلاح، خط تولید و خط شلیک ما عاجز ماند. این عجز به صورتی است که همه امکانات از قبیل ناو و هواپیما و حتی از خاموش کردن آتش ایران در یک نقطه مانند هرمز عاجز است. اینکه رهاسازی ۳۵هزار بمب خصوصاً بمب‌های سنگرشکن (نقل وزیر جنگ صهیونیست‌ها) آتش ایران را خاموش نکرد، شهرک‌های موشکی اکنون آماده عملیات است و به قول CNN حدود ٧٠درصد لانچر‌ها سالم مانده است، معجزه نیست؟ دشمن ما اکنون ادامه جنگ نظامی را بی‌فایده و صرفاً تلف کردن منابع می‌داند (ادعای ونس) آیا این معجزه نیست؟ اینکه کشورهای عربی جنوب خلیج فارس به امریکا پایگاه داده‌اند تا در روز مبادا ما را تنبیه کند، اما اکنون آویزان امریکا هستند که روش نظامی را کنار بگذارد، معجزه نیست؟ باورپذیر کردن دست‌نخوردگی قدرت ایران بعد از ۳۵ هزار بمب معجزه نیست؟
سطح پنجم و بسیار مهم این معجزه شیوه جابه‌جایی رهبری است. بیش از ۱۰ سال بود که دشمنان منتظر فوت رهبر شهید بودند تا با امنیتی کردن فضای کشور در سایه نارضایتی اقتصادی کار را تمام کنند.
هر روز فوت او را شایعه و داستان‌سرایی می‌کردند. از طرف دیگر او که اضطراب از فوت در بستر را داشت و بعضاً گریه می‌کرد، در واپسین سال‌های حیات جاودانه شد و در تاریخ اسلام و تشیع برای همیشه ماند. اما معجزه اینجا بود که ریل انقلاب اسلامی با رفتن او یک مو جابه‌جا نشد و از آن مهم‌تر ملت بزرگ ایران و خصوصاً حزب‌اللهی‌ها لحظه‌ای از فضای جدید نگران نشدند. راهبرد، سیاست، ادبیات، جهت‌گیری‌های اساسی کشور یک مو تغییر نکرد و گویی همان رهبر شهید مستقر است. فقط مسئله سن تغییر کرده است. این معجزه نیست؟ زدن رهبری در روز اول جنگ با هدف فروپاشی بود. کشوری که جنگ را آغاز می‌کند اگر دنبال امتیاز از این جنگ است (مثل روسیه) رهبران سیاسی را ترور نمی‌کند، زیرا باید فردا با آنان مذاکره کند و امتیاز بگیرد. حذف رهبری سیاسی کشور یعنی فرض فروپاشی حتمی است. این امر نه تنها محقق نشد که ترامپ برای ترور ابراز پشیمانی کرد و فضای فعلی ایران را تندتر از زمان آقای شهید می‌داند.
رهبر شهید پاداش خود را گرفت و در عین حال کشور و نظام بیمه شد و در همان مسیر در حرکت است. این معجزه را چطور نمی‌توان دید؟ همه آنچه گفته شد از آنجا نشئت می‌گیرد که رهبر شهید به وعده‌های الهی سوءظن نداشت به همین دلیل بیش از ۵۰ بار فرمودند: «إِن تَنصُرُوا‌الله یَنصُرکُم وَیُثَبِّت أَقدامَکُم» و به خاطر پشتیبانی این ملت یک بار هم نگفتند «وَ مَن تَابَ مَعَک». حفظ این معجزه به تلاش، وحدت، تیزبینی، زمان‌شناسی و تقوای مضاعف حاکمان بستگی دارد.
